Żurawina jest dobra na wszystko, tak mówi wielu, i nie mylą się. Żurawina należy do czołówki roślin o udowodnionych właściwościach prozdrowotnych. O jej cechach można by opowiadać godzinami, my jednak mamy zachęcić Państwa do jej uprawy.

Mimo bliskich powiązań z borówką brusznicą, żurawina jako jedyna cechuje się właściwościami umożliwiającymi jej zasiedlenie bardzo dobrze nasłonecznionych terenów torfowisk wysokich, o wysokim poziomie wody zimą i latem.
W uprawie wykorzystywana jest żurawina wielkoowocowa (Vaccicium macrocarpon Ait.) pochodząca z Ameryki.

Żurawina jest wieloletnią niską, płożącą krzewinką, o mało smacznych, kwaśnych owocach nienadających się raczej do spożycia w stanie świeżym. Wyborne i nieocenione stają się po przetworzeniu. Z wspomnianych płożących pędów wyrastają pionowo ku górze liczne krótkopędy owoconośne. Pędy rozłogowe mogą osiągnąć do 180 centymetrów.

Cechą charakterystyczną żurawiny jest jej łatwość wytwarzania krótkich, około 25 centymetrowych korzeni na każdej części pędów, po zetknięciu się ich z wilgotnym i kwaśnym podłożem. Cecha ta wiąże się z jej naturalnym środowiskiem, gdzie zasiedla torfowiska powstające z mchu, czy też bagienne bory. Podłoże, na którym rosnąć ma żurawina nie może być zbyt wilgotne, gdyż nie znosi nadmiaru wody w okresie wegetacji, przy jednoczesnej tolerancji takiego nadmiaru w okresie spoczynku zimowego.

Żurawina nie zrzuca liści na zimę. Najlepszym okresem do jej rozmnażania jest późna jesień, zima lub przedwiośnie. W tym czasie, bowiem pędy nie rosną.

Jeśli zdecydowaliśmy się na uprawę żurawiny powinniśmy wybrać miejsce słoneczne, osłonięte, odchwaszczone. Gleba powinna być lekka, próchniczna i bardzo kwaśna. Latem żurawina nie znosi upałów i suszy. Korzystnie na rozwój roślin wpływa wysypanie na jej powierzchnię 15 centymetrowej warstwy kwaśnego torfu. Sadząc rośliny pamiętajmy o rozstawie 50x50 centymetrów, bądź nawet nieco większej. Luźne sadzenie sprzyjać będzie tworzeniu się dużej liczby długich pędów wegetatywnych, przydatnych na sadzonki.

Żurawina jest rośliną o małych wymaganiach pokarmowych. Pielęgnacja naszej plantacji, bez względu na to jak mała, bądź też jak duża będzie, powinna polegać przede wszystkim na niszczeniu chwastów, podlewaniu oraz umiarkowanym nawożeniu siarczanem amonowym w dwóch, trzech terminach. Nawożenie przeprowadzamy maksymalnie do końca lipca, rozpoczynając je w momencie, gdy rośliny zaczną już rosnąć, czyli mniej więcej po upływie miesiąca od posadzenia. Pamiętajmy o ściółkowaniu powierzchni uprawy.

Najlepszym terminem na sadzonkowanie jest koniec zimy i przedwiośnie. Sadzonki sporządzamy się z pędów przechowywanych w chłodnym pomieszczeniu, dbając o utrzymanie stałej wilgotności korzeni. Jeśli sadzonkujemy na otwartej przestrzeni, nie w tunelu czy szklarni, zabieg przeprowadźmy na przedwiośniu, gdy podłoże będzie już rozmarznięte.

Na sadzonki wybierzmy długie pędy. Krótkie pędy owoconośne również się przyjmą, ale wydane przez pęd owoce mogą osłabić wzrost młodych roślin. Wybrane przez nas, długie pędy potnijmy na 5 centymetrowe odcinki i umieśćmy je w podłożu tak, by pąki znajdujące się w kątach liści stanowiły górną część tych sadzonek. Dolne liście oberwijmy.

Żurawinę możemy również sadzonkować bezpośrednio do doniczek, w których pędy pozostaną do czasu ich posadzenia na plantacji. Pamiętajmy o zabezpieczeniu sadzonek przed wahaniami temperatury. Zbytni wzrost może przyczynić się do przerwania zimowego spoczynku roślin i, w przypadku ewentualnego spadku temperatury, do przemarznięcia sadzonek.

Kwiaty żurawiny są owadopylne i samopłodne. Okres kwitnienia jest długi i trwa około miesiąca. Owocem jest mięsista, czerwona jagoda, osiągająca pełnię dojrzałości 80-100 dni po kwitnieniu. Żurawiny w okres owocowania wchodzą mniej więcej w 3 lub 4 roku po posadzeniu. Plon, jaki powinniśmy uzyskać z 1 m² to około 2 kg.
Zdecydujmy się na tą fantastyczną krzewinkę, z pewnością nie pożałujemy.